• Beoordeel dit artikel
• Tag toevoegen
  • i Tags zijn labels die door de bezoekers gegeven worden. Een tag bestaat uit ��n of meer woorden die vrij gekozen kunnen worden. Het is mogelijk om meer dan ��n tag tegelijk toe te voegen door een komma te plaatsten tussen de tags. Bijvoorbeeld: 'mooi, zuid amerika, nobelprijs'.
• Zet op verlanglijstje

Beoordeel onze artikelen! En win een cadeaubon t.w.v. 50 euro!

Klantenbeoordelingen

• De predikant als vakman

  Door P. van Die  26-05-2010

   >  Meld misbruik
  
  
  Nico ter Linden is een begaafd predikant die altijd heeft gewoekerd met zijn talenten. Preken, Tv-optredens, het schrijven van columns voor Trouw, een hertaling van de Bijbel – wat hij ook aanpakte, het ging hem steeds goed af. Dat alles maakte hem tot een soort nationale dominee die bij velen geliefd is. Toen Ter Linden nog dominee was van de Amsterdamse Westerkerk stroomden de mensen dan ook van heinde en verre toe. Inmiddels met emeritaat schreef Ter Linden kort geleden een boekje over zijn predikantschap. Niet alleen over zijn periode in Amsterdam, ook over de tijd dat hij nog predikant was in een plattelandsgemeente en in een gevangenis. Maar het aardige is dat hij met dit boek niet alleen een kijkje biedt in de keuken van zijn eigen praktijk, maar en passant ook in die van menig ander geestelijke. Bij de titel (‘Alleen maar vrije tijd’) werd ik even op het verkeerde been gezet. Ik moest denken aan het liedje uit de serie ‘Kinderen voor kinderen’. Het liedje dat ik op het oog heb geeft stem aan kinderen waarvan de vader een bijzonder beroep heeft. Er komt ook een kind van een dominee in voor. Het zingt: ‘Mijn vader, die is dominee. Daar word ik mee gepest.’ Waarop het koor onmiddellijk invalt met: ‘Ziezo, de zondag zit erop. Je vader kan weer naar zijn nest!’ Daarmee het alomtegenwoordige vooroordeel over predikanten bevestigend dat zij alleen ’s zondags hoeven te werken. Even dacht ik dat Ter Linden daarop doelde met de titel van zijn boek. Misschien is het ook wel een stille knipoog naar dat vooroordeel, maar tegelijk méént hij het: een predikant mag al zijn vrije tijd stoppen in wat andere gelovigen er maar naast moeten doen. Dat is overigens niet een gedachte van Ter Linden zelf, maar van de Deense dominee Kaj Munk. Ter Linden neemt hem dankbaar over, daarmee aangevend dat hij zelf nooit gezucht heeft onder zijn predikantschap: het wás en ís vrije tijd. Wie vervolgens denkt dat een predikant geen gevulde agenda heeft, heeft het mis. Het is een druk bestaan. Het is werken van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Dat wordt ook uit dit boek duidelijk. Ter Linden heeft zijn boek dan ook niet uitsluitend bedoeld voor vakgenoten, maar ook voor iedereen die de kerk ter harte gaat. Met name voor de laatsten kan het verhelderend zijn om te lezen wat een predikant allemaal doet. Want ook binnen de kerk zijn er velen die zich afvragen wat een predikant nu eigenlijk gedurende de week doet. In het boek komen alle werksoorten ter sprake: de eredienst, de preek, het bedienen van de doop, de inzegening van een huwelijk, belijdenis, begraven, pastoraat. In de beschrijving van zijn werk toont Ter Linden zich een voorbeeldig voorganger. De zorgvuldigheid en wijsheid waarmee hij zijn werk deed en doet kan een handreiking zijn voor veel van zijn collega’s. Met name voor hen die zuchten onder hun werk. De toon van Ter Linden werkt aanstekelijk. Hij leert je met hart en ziel predikant zijn in een tijd waarin weleens wordt getwijfeld aan het nut van dit vak. Maar van die twijfel geen spoor bij Ter Linden. Ik schreef al: Ter Linden biedt een kijkje in de keuken van elke dominee. Maar daar moet ik nu een correctie in aanbrengen. Twee dingen miste ik: de vergaderingen en de toerusting. Die toerusting beperkt zich bij Ter Linden tot groepspastoraat en belijdeniscatechisatie. Hij organiseert kennelijk geen avonden over spraakmakende theologische onderwerpen. Hij is dan ook meer pastor en prediker dan theoloog. Maar dat hij geen vergaderingen bijwoonde kan ik me niet voorstellen. Ik begrijp wel waarom hij ze weglaat: als er iets is waaronder je ook als predikant kunt zuchten is het de vergaderdruk. Daarom had ik de schrijver daarover ook graag gehoord. Ter Linden wil predikant zijn tussen enerzijds de oude documenten van de Schrift en anderzijds de ‘levende documenten’ die wijzelf vormen. De liefde voor beide spreekt uit dit boek. Ter Linden weet ze inspirerend te verbinden. Uit de schatk